Sunday, May 13, 2018

ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ရတာ လြယ္ကူရဲ႕လား

ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ရတာ လြယ္ကူရဲ႕လား

" ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ သူ႔အတြက္ လြယ္ကူေပမယ့္ ဂ်ာနယ္လစ္ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ရင္ဆိုင္ခဲ့၊ ႀကိဳးစားခဲ့သူေတြ ရွိပါတယ္"


ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္ကို အထူးျပဳၿပီး ေက်ာင္းတက္ေရာက္ခဲ့သူျဖစ္ၿပီး ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္ ဘဝကိုေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့သူ တစ္ေယာက္အတြက္  အရာရာခပ္သိမ္းက အဆင္ေျပေနသည္ဟု ေျပာ၍ ရႏိုင္မည္လား။

အသက္ ၂၅ ႏွစ္ဝန္းက်င္ရွိ မတင္ရတနာထြန္းကို လြယ္ကူေသာဘဝ ေလွ်ာက္လွမ္းလာရသူဟု ထင္ျမင္မိၾကပါလိမ့္မည္။ အမ်ဳိးသားစီမံခန္႔ခြဲမႈေကာလိပ္မွာ ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္ကို ၄ ႏွစ္တာ တက္ေရာက္ခဲ့ၿပီး မဟာဘြဲ႔ပါရယူခဲ့သည့္ သူက ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္အျဖစ္  အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းျပဳသည္မွာ ထူးဆန္းသည့္ကိစၥ မဟုတ္ေပ။ 

စာေတြ႕၊ လက္ေတြ႕သင္ၾကားၿပီး လုပ္ငန္းခြင္အတြင္း ေရာက္ရွိသည့္အခါ သတင္းအေတြ႕အၾကံဳ အထိုက္အေလ်ာက္ ရွိေပမယ့္ သူ႔၏ ပထမဆံုး လုပ္ငန္းခြင္ သတင္းအေတြ႕အၾကံဳက ဆန္းသည္။ 


ပထမဆံုးသတင္း

ေဒၚလာေစ်းအတက္အက်သတင္းအတြက္ အယ္ဒီတာက အဆိုင္းေပးေသာအခါ ေငြလွဲလွယ္သည့္ Money Changer ေတြကို သြားေရာက္စံုစမ္းခဲ့သည္။ ဝယ္ယူသူအေနျဖင့္ေရာ သတင္းေထာက္ အေနျဖင့္ေရာ ေမးျမန္းသည့္အခါ သတင္းေထာက္ဆိုလွ်င္ လံုးဝမေျဖသည့္ အေတြ႕အၾကံဳ ရလိုက္သည္။ 

က်န္သတင္းအခ်က္ကို ဝယ္သူအေနျဖင့္ ေမးျမန္းခဲ့သည့္အခ်က္အလက္မ်ားျဖင့္ ၿပီးဆံုးေကာင္းမြန္ စြာ ေရးသားလိုက္သည္။ ပထမဆံုး သူေတြးမိသည္မွာ ဒါသည္ က်င့္ဝတ္ႏွင့္ ညီရဲ႕လား ဆိုသည္ပဲ ျဖစ္သည္။ 

လုပ္ငန္းခြင္ျဖတ္သန္းမႈ






















ျမန္မာတိုင္းမ္စာေစာင္အဂၤလိပ္ပိုင္း၏ စီးပြားေရးသတင္းေထာက္အျဖစ္ စတင္လုပ္ကိုင္ခဲ့ၿပီး သူ႔မွာ ကံေကာင္းသည္ေရာ၊ စိန္ေခၚမႈေရာ တစ္ၿပိဳင္နက္ ၾကံဳခဲ့သည္။ စိန္ေခၚမႈက လုပ္ငန္းခြင္အတြင္းမွာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားႏွင့္ ရင္းႏွီးမႈသိပ္မရွိျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လုပ္ငန္းကိစၥမ်ားအား သူမ်ားထက္ ပိုတိုး၍ လုပ္ကိုင္ရသည္။ ပိုတိုး၍ ႀကိဳးစားရသည္။ အားသာလာသည္က ကိုယ့္ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ကို ပိုကၽြမ္းက်င္လာသည္။ 

ကံေကာင္းသည္က သူ႔၏ သတင္းရင္းျမစ္မ်ားႏွင့္ ေမးျမန္းသည့္အခါတိုင္း လြယ္ကူအဆင္ေျပျခင္း၊ မ်က္ႏွာသာေပးခံရျခင္း၊ ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့သည့္အတြက္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ျခင္းမ်ား ရွိသည္ဟု မတင္ရတနာထြန္းက ေျပာသည္။ 

အခက္အခဲ 

သူ လုပ္ငန္းခြင္ဝင္ေနသည့္ကာလအေတာအတြင္း လစာအတြက္ စိတ္ေသာကေရာက္ခဲ့ရသည္ဟု ဆိုသည္။ အဆိုပါ လစာနည္းျခင္းသည္ ႐ံုး၏ အခက္အခဲကာလမ်ား ျဖစ္ၿပီး အေတာ္ၾကာၾကာ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရသည္ဟု မတင္ရတနာထြန္းက ျပန္ေျပာင္းေျပာသည္။ 

ယင္းကာလအေတာအတြင္း ေက်ာင္းတူတက္ခဲ့သည့္သူငယ္ခ်င္းအေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္ အလုပ္ မလုပ္ကိုင္ဘဲ ဆက္စပ္ေနသည့္  Public Relation အလုပ္ လုပ္ကိုင္ေနၾကၿပီး လုပ္ငန္းခြင္ ကူးေျပာင္းလာရန္ ဖိတ္ေခၚမႈမ်ားအား ၾကံ႕ၾကံ႕ခံခဲ့သည္။ ေငြေၾကးလစာအားျဖင့္ ဂ်ာနယ္လစ္ တစ္ေယာက္ထက္ ပိုမိုမ်ားျပားဟန္ရွိေသာ အဆိုပါအလုပ္ကို ျငင္းပယ္ရင္း ကိုယ္မႀကိဳက္တဲ့ပစၥည္းတစ္ခုကို ႀကိဳက္ပါတယ္ ေျပာရသည့္အလုပ္ မလုပ္ႏိုင္ဟု ဆိုသည္။ 

ရည္မွန္းခ်က္၊ မိသားစု

မိသားစု ၄ ေယာက္တြင္ ေမာင္ႏွစ္မ ႏွစ္ေယာက္အနက္ အႀကီးဆံုးျဖစ္ၿပီး ေမာင္ျဖစ္သူက သူ႔ထက္ ၈ ႏွစ္ငယ္သည္။ ပရိေဘာဂလုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ေသာ မိဘမ်ားကေတာ့ ဘာပဲလုပ္ကိုင္ လုပ္ကိုင္ အားေပးသည္ဟု သူက ေျပာသည္။ ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္ျဖစ္မလာခဲ့လွ်င္ေတာ့ စီးပြားေရးသမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမည္ဟု မတင္ရတနာထြန္းက ေျပာသည္။ 

Impact 
တကယ့္လုပ္ငန္းခြင္မဝင္ေသးခင္စပ္ၾကား အလုပ္သင္အျဖစ္ ဆင္းခဲ့ဖူးေသာ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္တြင္ သူေရးခဲ့ဖူးေသာသတင္းေၾကာင့္ Impact ျဖစ္ခဲ့သည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆမိေၾကာင္း ေျပာသည္။ ဟာ့ဂ္ဘုရားဖူးခရီးတင္ဒါတြင္ ေစ်းႀကီးျမင့္ေသာ ခရီးသြားလုပ္ငန္းတစ္ခုမွ အၿမဲတင္ဒါရေနသည့္အေပၚ စံုစမ္းေရးသားခဲ့သည္။ အဆိုပါသတင္းေၾကာင့္ ကုမၸဏီမွ တစ္ဦးလွ်င္ ေဒၚလာ ၂၀၀ ေလွ်ာ့ပစ္လိုက္ေၾကာင္း သူက ေျပာသည္။ အဆိုပါျဖစ္ရပ္သည္ ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္ျဖစ္လာရန္ တြန္းအားေပးခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။

ရည္မွန္းခ်က္

ျမန္မာတိုင္းမ္တြင္ ၄ ႏွစ္ လုပ္ကိုင္ခဲ့ၿပီး လက္ရွိတြင္ Youth Media Online မဂၢဇင္းကို ကိုယ္ပိုင္လုပ္ကိုင္ေနၿပီး အနာဂတ္မွာ စတိုရီမ်ားအျပင္ workshop မ်ား၊ Networking ကိစၥရပ္မ်ားပါ လုပ္ကိုင္ရန္ ရည္ရြယ္ထားသည္ဟု မတင္ရတနာထြန္းက ေျပာသြားသည္။ 

https://www.instagram.com/p/Bi-31ZpDAhx/?taken-by=fieldreports

Tuesday, March 22, 2016

ws 11



ယံုၾကည္ထားတဲ့
အမွန္တရားေတြ ျပိဳကြဲသြားေတာ့
လက္ထဲမွာ ေလဟာနယ္ပဲ က်န္ခဲ့တယ္...

ကိုယ္ဟာ သိပ္အထီးက်န္တယ္

ကိုယ္ဟာ
သိပ္အထီးက်န္တယ္...

 ေမတၱာကို
ကိုယ္ကလည္းမေပး
သူမ်ားေပးလည္း မယူနဲ႔


နင့္တစ္ေယာက္အေပၚမွာပဲ ပံုထားမိတယ္
ဒါဟာ နင့္အတြက္ ဝန္ပိေစတယ္ဆိုတာ...

ကိုယ္ တစ္ေယာက္တည္း ေဆြးတယ္



ဟိုးေတြး ဒီေတြးညေတြမွာ
ကိုယ္ တစ္ေယာက္တည္း ေဆြးတယ္
စီးကရက္ေတြ ျပန္လိုအပ္လာျပီလား
(အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ ညေတြကို ျဖတ္ဖို႔)

ဦးညီထြဋ္ရဲ႕ အျပာေရာင္စီးကရက္အေငြ႔မ်ားအလယ္ကို ညည္းရင္း
တစ္ခ်ိန္က ဂ်စ္ကန္ကန္ဟာ
ကိုယ္မွ ဟုတ္ရဲ႕လားလို႔
မင္းေဘးမွာေနရင္း
ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တာ...

ကိုယ္မရိွတဲ့ေနရာမွာ
ကိုယ္မၾကိဳက္တာေတြ လုပ္ေနမလားဆိုတာ
အခါခါ စိတၱဇနဲ႔
နမူနာဆိုတာ ရိွေနခဲ့တာကိုး
(မင္း ကိုယ္တိုင္က ခ်ဳိးေဖာက္ခဲ့တာ)

သိပ္ခ်စ္ခဲ့လြန္းေတာ့လည္း
ျပတ္သားရဲရမွာေပါ့
အေပ်ာ္ဆိုတာ ခဏတာအခ်ိန္ေလးေတြပဲ
ကိုယ္ထားသြားခဲ့ရင္ေတာ့
ေနရဲေအာင္ေနလိုက္ပါ ေဘဘီ

စံပယ္အို

အလုပ္ေတြ အလုပ္ေတြနဲ႔
သိပ္မေျပာစမ္းပါနဲ႔
(ဘာသာျပန္ဝတၳဳထဲ
သမာ႐ိုးက်ဇာတ္လမ္းလိုလို)

 ေဟာဒီကလူ ရင္ထဲ
လွမ္းၾကည့္လိုက္စမ္းပါဦး
ဂ႐ုစိုက္သူ မရိွလည္းဘဲ
စံပယ္ေတြေဝေနတာ ၾကာေပါ့

ခူးဆြတ္သူမရိွလည္းဘဲ
ရပ္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္
ပင္လံုးက်ြတ္ ပြင့္ေနေအာင္လည္း
ေဝခဲ့ပါတယ္ကြယ္

တစ္ေန႔ေတာ့ ဒီအျပန္ ဒီလမ္းမွာ
မင္းကို ေစာင့္ေနတယ္ဆိုတာ
သိေကာင္းပါရဲ႕
တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ၂၉ ေရာက္လာတဲ့
စံပယ္အိုက ကိုယ္ပဲေပါ့ကြယ္....

လြမ္းတယ္....ေဘဘီ


အတူရိွဖူးတဲ့အခ်ိန္ေတြကို လြမ္းလို႔
လက္ကိုင္ဖုန္းထဲက
ပံုေဟာင္းေလးေတြ ျပန္ၾကည့္ေနမိတယ္

အခ်စ္လို႔......
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္
အျပန္အလွန္ေခၚငင္ရင္းနဲ႔
လူရင္းေတြျဖစ္ခဲ့တာ
ႏွစ္ေတြၾကာေပါ့

စေတြ႔ခ်ိန္ကတည္းကလည္း ခ်စ္တယ္
ခုထက္ထိလည္း ခ်စ္တယ္
ငါ့ကမၻာကို နင္....ဆိုတဲ့
သက္ရိွတစ္ခုနဲ႔ပဲ လည္ပတ္ရပ္တည္ေနတယ္

လြမ္းတယ္ အခ်စ္ကေလးရဲ႕
ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္ခ်ိန္ဆိုတာ
တစ္ေယာက္ေဘးနား မရိွခ်ိန္
တစ္ေယာက္ ကို အခ်ိန္မေပးႏိုင္တဲ့အခါေတြပဲ ရိွတယ္

ခ်ဳပ္ထိန္းမထားဘူး
ခ်ဳပ္ကိုင္မထားဘူး
ေန႔ရက္ေတြကို
ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးနဲ႔
အတူ ျဖတ္ကူးခ်င္တာေလာက္ပါပဲ
လြမ္းေနတယ္ ေဘဘီ ...

(အရာအားလံုးထက္) ငါ တန္ဖိုးထားပါတယ္


ခ်စ္ျခင္းတရားကို အေျခခံထားတဲ့
မိသားစုေလး
ကိုယ့္အသက္ ၁၃ ႏွစ္ေလာက္မွာ
ကြဲအက္သြားကတည္းက

ကိုယ္ေပးလိုက္တိုင္း
ကိုယ္ျပန္ရယူလိုက္တိုင္း
အဆံုးသတ္ဟာ
မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ျဖစ္ကတည္းက

ခ်စ္ျခင္းရဲ႕အေဝးဆံုးမွာပဲ
ကိုယ္ေနခဲ့တာ....
 နင္နဲ႔လည္း စေတြ႔ေရာ
ႏွလံုးသားဟာ ဖ်တ္ခနဲ ကြဲေၾကသြားရတယ္

ဒီအျပံဳးနဲ႔ ဒီအသံမွာ
စြဲလန္းျပီးကတည္းက
ေန႔ေန႔ညည ငါ့ဒုကၡကို
ငါပဲ သိခဲ့ေလရဲ႕

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက
ဘာမွ မပိုင္ဆိုင္လိုခဲ့ပါဘူး
ဒီအျပံဳးေလးေတြ ၾကာရွည္ဖို႔ပဲ
ဆႏၵရိွခဲ့တာပါ

လက္မကမ္းတဲ့ ငါ့အနားကိုလာဖို႔
နင္ဘယ္ေလာက္ ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရမလဲဆိုတာ
ငါေတြးလို႔ ရပါတယ္

ဒီေန႔ဒီခ်ိန္မွာေတာ့
တြဲထားခဲ့တဲ့ နင့္လက္တစ္ဖက္ကို
(အရာအားလံုးထက္)
ငါ တန္ဖိုးထားပါတယ္

အျငိဳး


လူေတြနဲ႔ ေဝးရာမွာပဲ ေနတယ္
သူတို႔အတၱေတြနဲ႔ ပူေလာင္လို႔

ဘဝဆိုတာ ဒီေန႔ျပီးသြားတာမွ မဟုတ္ဘဲ
သံသရာတစ္ပတ္လည္ရင္
တကူးတကမဟုတ္ေတာင္မွ
သေရာ္ျပံဳး ျပံဳးႏိုင္ဖို႔
နားစြင့္ထားမယ္
 

အျငိဳးဆိုတာ
 ႏွစ္ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ
လတ္ဆတ္ေနတတ္တာမ်ဳိး မဟုတ္လား


ဘဝရဲ႕ အရသာ



တစ္ေန႔ျပီး တစ္ေန႔ ေလ်ွာက္လွမ္းရ
ဘဝရဲ႕ အရသာဆိုတာ
လူအျဖစ္ လာဒုကၡခံျခင္းမ်ဳိးလားလို႔

ရိွဒုကၡ မရိွဒုကၡေတြနဲ႔
ေဒါသျဖစ္လိုက္
ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးလိုက္ရနဲ႔
လူ အၾကိမ္ၾကိမ္ပီသခဲ့ရ

ဘဝဆိုတာ
တိုက္စားပါမ်ားလာတဲ့
ေက်ာက္တံုးတစ္တံုးလိုပဲ
ခ်စ္ျခင္းမုန္းျခင္းေတြၾကား
လံုးပါး ပါးလာတယ္

အခုအရြယ္မွာ
လိုခ်င္တာေတြလည္း ရခဲ့ဖူးျပီ
မလိုခ်င္တာေတြလည္း
ခပ္ရဲရဲ လွီးထုတ္လိုက္နဲ႔

ကိုယ့္ေတာင္ပံေတြ ကိုယ္ညွပ္ျပီး
တစ္စံုတစ္ေယာက္နားမွာလည္း
ေနခဲ့ျပီးျပီ
တစ္ေန႔ေတာ့ေတာ့
လြင့္ေမ်ာလို႔ ရမယ္ ထင္ပါရဲ႕

ေနထိုင္ျခင္း



ကိုယ့္ရဲ႕ ပန္းတိုင္ဟာ
ဘာမွ စိတ္မဝင္စားေတာ့ျခင္းလားလို႔
 လူေတြကို အေတြးထဲကေန
ေမာင္းထုတ္ပစ္လိုက္တယ္

က်န္ရိွေနတဲ့ ဘဝသက္တမ္းတိုထဲမွာ
ကိုယ့္အေတြး အၾကံ
အခ်ိန္ေတြ
သူတို႔အတြက္ မျဖစ္ေစရလို႔

ရြံလြန္းလို႔
စိတ္ထဲေန ဓါးနဲ႔လွီးထုတ္ပစ္လိုက္သလိုမ်ဳိး
အမာရြတ္ေတာ့
နည္းနည္းပါးပါး က်န္တာေပါ့

ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ရတာ လြယ္ကူရဲ႕လား

ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ရတာ လြယ္ကူရဲ႕လား " ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ သူ႔အတြက္ လြယ္ကူေပမယ့္ ဂ်ာနယ္လစ္ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ဖို႔ရင္ဆိုင္...